το ταξίδι της Μαρίας

Καλές διδακτικές πρακτικές! Για μια διδασκαλία χωρίς... σύνορα!

Είναι τόσο ωραίο να βλέπεις τους κόπους μιας ολόκληρης χρονιάς να παίρνουν σάρκα και οστά! Και είναι παρήγορο που κάποιοι εκπαιδευτικοί εξακολουθούν να δημιουργούν και να ονειρεύονται, εις πείσμα των καιρών. Ευχαριστούμε την περσινή μας σύμβουλο κ. Μεταξούλα Μανικάρου για την ηθική συμπαράσταση και την οικονομική στήριξη στους δύσκολους καιρούς μας. Της ευχόμαστε καλή έμπνευση και καλή συνέχεια στις διδακτικές καινοτομίες! Και εδώ ο πρώτος μας τόμος. Το παρθενικό ταξίδι των φιλολόγων της περιοχής μας...

Μια μέρα σε ένα σχολείο της Φινλανδίας - A day at a Finnish school

Η ιστορία ενός Ολυμπιονίκη

Ο νεαρός Αρίστωνας περιγράφει τη δική του εμπειρία από τους Ολυμπιακούς Αγώνες (σε α' πρόσωπο) Εγώ, ο Αρίστων, γιος του Ειρηναίου από την Έφεσο, άρχισα να αθλούμαι στο γυμνάσιο της πόλης μου, υπό την επίβλεψη ενός γυμναστή που λεγόταν Καλλίας. Ασχολήθηκα με την πάλη, την πυγμαχία και το παγκράτιο, το οποίο είναι ένας συνδυασμός αυτών των δύο, στα οποία και διακρίθηκα. Ο γυμναστής μου συμπλήρωσε την προπόνησή μου με μαθήματα που αφορούσαν τους κανόνες συμμετοχής και τα προσόντα που χρειαζόμουν για να κερδίσω στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Μου έμαθε τους κανόνες για το παγκράτιο: "Οι παγκρατιαστές, αγόρι μου", μου έλεγε, "ασκούνται σε ένα επικίνδυνο είδος πάλης. Πρέπει να αντέχουν τα μπλάβα μάτια και να μαθαίνουν ειδικές λαβές, ώστε ακόμη κι αν πέσουν να μπορούν να διεκδικήσουν τη νίκη. Χρειάζεται να έχουν αναπτυγμένη τεχνική σε διάφορες λαβές πνιγμού. Να λυγίζουν τους αστραγάλους, να στραμπουλούν χέρια, να γρονθοκοπούν και να πηδάνε πάνω στους αντιπάλους τους. Όλα επιτρέπονται στο παγκράτιο, εκτός από τα δαγκώματα και την προσπάθεια να βγάλει κανείς το μάτι του αντιπάλου". Μου έμαθε επίσης και τα προσόντα του καλού παλαιστή και πυγμάχου: "Ο αυχένας χρειάζεται να είναι όρθιος σαν του αλόγου, που είναι όμορφο και το ξέρει. Οι ώμοι πρέπει να στέκουν ορθοί. Κατάλληλα για την πάλη είναι τα χέρια στα οποία καταλήγουν φαρδιές φλέβες που ξεκινούν από το σβέρκο και συνεχίζουν στο λαιμό και στους ώμους. Η ίσια πλάτη είναι όμορφη, αλλά η λίγο κυρτή είναι πιο αθλητική, διότι προσαρμόζεται στη γερτή προς τα εμπρός στάση της πάλης. Τα εύκαμπτα πλευρά καλύπτουν τις ανάγκες τόσο της επιθετικής όσο και της αμυντικής πάλης. Πάνω απ' όλα, ο σωστός αθλητής πρέπει να έχει αντοχή, θάρρος και επιδεξιότητα". Όταν πλησίαζε ο καιρός για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, ένας σπονδοφόρος ήρθε από την Ολυμπία στην πόλη μου και ανακοίνωσε ότι οι αγώνες άρχιζαν σε δύο μήνες. Αποφάσισα να συμμετάσχω και να αγωνιστώ στο παγκράτιο παίδων. Πενήντα ημέρες πριν τους αγώνες, ο προπονητής μου Καλλίας κι εγώ πήραμε το πλοίο από την πόλη μας, την Έφεσο, και βάλαμε πλώρη για την Ελλάδα, για να λάβουμε μέρος στις υποχρεωτικές προγυμναστικές ασκήσεις στην Ήλιδα. Στην πόλη είχαν ήδη συγκεντρωθεί αθλητές που είχαν μαζευτεί εκεί για νΥ ακολουθήσουν τους επίσημους κανόνες προγύμνασης των Ηλείων και να συνεχίσουν την προπόνησή τους για τους Αγώνες. Μόλις φτάσαμε, οι Ελλανοδίκες μάς κατέταξαν ανάλογα με την ηλικία και μας είπαν: "Αν δουλέψατε τόσο ώστε να είστε άξιοι να πάτε στα Ολύμπια κι αν δεν κάνατε τίποτε ράθυμο ή ποταπό, πάρτε θάρρος και προχωρήστε. Εκείνοι όμως που δεν ασκήθηκαν έτσι να φύγουν και να πάνε όπου θέλουν". Τριάντα μέρες γυμναζόμουν μαζί με τους άλλους νέους στο Τετράγωνο γυμνάσιο στην πόλη της Ήλιδας. Εκεί ασκούμασταν στην πάλη. Υπήρχαν ειδικά δωμάτια για να αλειφόμαστε με λάδι. Οι χώροι εκγύμνασης ήταν στρωμένοι με χώμα, για να πέφτουμε στα μαλακά. Το άλειμμα με λάδι έκανε τον αντίπαλο να γλιστράει κι έτσι χρειαζόταν περισσότερη δύναμη για να τον συγκρατήσουμε. Μια επίστρωση σκόνης στα χέρια μάς βοηθούσε να μην ιδρώνουμε, αλλά και να μην ξεφεύγει εύκολα ο αντίπαλός μας. Την παραμονή των Αγώνων, πήραμε το δρόμο για την Ολυμπία. Ήταν μια πολύ ζεστή ημέρα του ιερού μήνα. Καθώς πλησιάζαμε στον προορισμό μας, η μυρωδιά των πλατανιών και τα τζιτζίκια μού έφερναν στο νου ιστορίες που είχα ακούσει για ονομαστούς ολυμπιονίκες. Θυμήθηκα το Μίλωνα τον Κροτωνιάτη (6ος αιώνας π.Χ.), έξι φορές νικητή στην πάλη, που, όπως λένε, κουβάλησε ο ίδιος το άγαλμά του στην Άλτη. Έπειτα, το Θάσιο Θεαγένη, γιο του Τιμοσθένη (5ος αιώνας π.Χ.), που σήκωσε στους ώμους του το άγαλμα ενός θεού, που βρισκόταν στην αγορά, όταν ήταν εννιά χρονών, και αργότερα έγινε διάσημος νικητής στο παγκράτιο, στο οποίο κέρδισε συνολικά 1.400 φορές. Προτού φτάσουμε στον Αλφειό ποταμό, περάσαμε το Τυπαίο όρος, το περίφημο ψηλό βουνό με τις απότομες πλαγιές. Εδώ οι Ηλείοι, σύμφωνα με τη νομοθεσία τους, κατακρήμνιζαν όποια γυναίκα, παρά την απαγόρευση που ίσχυε για τις ημέρες των Αγώνων, τους παρακολουθούσε κρυφά ή βρισκόταν έστω στην ανατολική όχθη του Αλφειού. Διασχίσαμε τον ποταμό και βρεθήκαμε στον ιερό χώρο της Ολυμπίας. Στο φυσικό ανάγλυφο του εδάφους διαγραφόταν το Στάδιο. Τριγύρω υπήρχαν ελιές με γκριζοπράσινα φύλλα και άλλα δέντρα. Γεμάτος συγκίνηση μπήκα για πρώτη φορά στη ζωή μου στους ναούς του Δία και της Ήρας και πρωτοαντίκρισα τα αγάλματα των ένδοξων αθλητών στον ιερό χώρο της Άλτης. Στην Ολυμπία γνώρισα κι άλλους αθλητές, γνωστούς για τις νίκες τους. Πρώτα συνάντησα το Σώστρατο το Σικιώνιο, ξακουστό για την τεχνική του στην πάλη. Αυτός κέρδισε δώδεκα νίκες στα Ίσθμια και τα Νέμεα, τρεις στην Ολυμπία και δύο στους Δελφούς. Μετά, στα στενά της Σικελίας, γνώρισα το Λεοντίσκο, έναν παλαιστή από τη Μεσσήνη. Είχε στεφανωθεί μία φορά στους Δελφούς και δύο στην Ολυμπία. Η τεχνική του στο παγκράτιο ήταν παρόμοια με αυτή του Σώστρατου. Όταν ξημέρωσε η μέρα της έναρξης των αγώνων, συγκεντρωθήκαμε μπροστά στο άγαλμα του Ορκίου Δία, για να δώσουμε όρκο ότι είχαμε όλοι ακολουθήσει αυστηρά την προπόνησή μας για δέκα συνεχείς μήνες. Όλοι οι αθλητές, μαζί με τους πατέρες, τους αδελφούς και τους προπονητές μας, ορκιστήκαμε πάνω από τα γεννητικά όργανα ενός θυσιασμένου κάπρου ότι δε θα διαπράτταμε κάποιο παράπτωμα κατά τη διεξαγωγή των αγώνων. Αυτοί που αξιολογούσαν την ηλικία των νέων έδωσαν επίσης όρκο ότι θα έκριναν δίκαια και δε θα δωροδοκούνταν, καθώς και ότι θα κρατούσαν εμπιστευτικές τις πληροφορίες που αφορούσαν κάθε διαγωνιζόμενο. Την ημέρα των αγώνων παίδων, αφού φτάσαμε στο χώρο των αθλημάτων, μας μοίρασαν σε ζευγάρια σύμφωνα με το ακόλουθο σύστημα: έβαζαν μικρούς -σε μέγεθος φασολιού- κλήρους, με επιγραφές μέσα σε μια ασημένια ιερή κάλπη του Δία. Στο ένα ζευγάρι αντιστοιχούσε το γράμμα άλφα, στο άλλο το βήτα, στο τρίτο το γάμα κλπ. Το ίδιο γράμμα υπήρχε πάντοτε σε δύο κλήρους. Καθένας από μας έβγαινε μπροστά επικαλούμενος το Δία και έβαζε το χέρι μέσα στην κάλπη. Ο ένας μετά τον άλλον τραβούσαμε έναν κλήρο. Όταν είχαμε όλοι από έναν κλήρο, ο κριτής ερχόταν -εμείς στεκόμασταν σε έναν κύκλο- και επιθεωρούσε τους κλήρους μας. Μετά, μας ταίριαζε με τον άλλον που είχε το ίδιο ψηφίο μ' εμάς. Εγώ είχα το γάμμα και ήταν να αγωνιστώ με τον Πολίτη από την Καρία. Κοίταξα όλους τους θεατές που επευφημούσαν και προετοιμάστηκα για τον πιο κρίσιμο αγώνα της ζωής μου. Ο αγώνας ήταν μακρύς και δύσκολος, αλλά κατάφερα να νικήσω τον αντίπαλό μου δίκαια, με αρετή και θάρρος. Αμέσως μετά αντιμετώπισα τους νικητές των υπόλοιπων ζευγαριών και τους νίκησα όλους. Το πλήθος ζητωκραύγαζε και επευφημούσε, καθώς ο κριτής με στεφάνωνε με τον κότινο, το στεφάνι από κλαδί αγριελιάς. Δέχτηκα με σεμνότητα τις επευφημίες του κοινού, περήφανος που χάρισα στην πόλη μου δόξα και φήμη παντοτινή.

O δάσκαλος συνθλίβει το χρόνο μέσα του και παραμένει παιδί

Αυτός που παραμένοντας ενήλικος μπορεί να γίνεται παιδί και κάθε χρόνο με τα νέα παιδιά που έρχονται στα χέρια του να γίνεται παιδί.

 “Δάσκαλος δεν είναι αυτός που μαθαίνει στα παιδιά μας τα σχολικά γράμματα, μουσική, καλούς τρόπους… Αυτά τα μαθήματα είναι εξωτερικά. Μένουν στην επιφάνεια σαν τα ρούχα που φορούμε.

 Δεν εισχωρούν παράμεσα στην ψυχή μας, δεν μας πλάθουν, δεν διαμορφώνουν αυτό που λέμε προσωπικότητα: Πνεύμα, ήθος, χαρακτήρα. Εκτός αν εκείνοι που τα προσφέρουν δεν περιορίζονται στην απλή μετάδοση γνώσεων αλλά τα χρησιμοποιούν ως μέσα να για να πετύχουν το στόχο της διαμόρφωσης της προσωπικότητας.

” Δάσκαλος για τον Παπανούτσο είναι: ”…αυτός που παραμένοντας ενήλικος μπορεί να γίνεται παιδί και κάθε χρόνο με τα νέα παιδιά που έρχονται στα χέρια του να γίνεται παιδί. Τούτο μπορούμε να το διατυπώσουμε και αλλιώς. Ο αληθινός δάσκαλος ενηλικιώνεται παραμένοντας παιδί στην ψυχή, άνθρωπος δηλαδή εύπλαστος, δροσερός, αγνός.

 Αδύνατο να φανταστεί κανείς πόσο δύσκολο, σχεδόν υπεράνθρωπο είναι  αυτό που του ζητούμε, να συνθλίψει μέσα του το χρόνο, να γερνάει φυσιολογικά και όμως να μένει νέος στην ψυχή για να μπορέσει να έχει πρόσβαση στα αισθήματα, στις σκέψεις, στις επιθυμίες του νέου ανθρώπου που θα διαπαιδαγωγήσει, να τον καταλαβαίνει, να χαίρεται, να διασκεδαζει μαζί του, να σκέπτεται τις σκέψεις του, να να επιθυμεί τις επιθυμίες του, να πονάει τον πόνο του…

”  Στο βιβλίο του παρακάτω αναφέρει ότι “ …Επίσης πετυχημένος είναι ο δάσκαλος που έκανε με το έργο του τόσο ώριμο το μαθητή του ώστε εκείνος να μην τον χρειάζεται πια…

 Ο θρίαμβος του δασκάλου είναι να κάνει τον νέο άνθρωπο αυθύπαρκτο και ανεξάρτητο -στον τρόπο που μεθοδεύει τις παρατηρήσεις  και τις σκέψεις του , στον τρόπο που κάνει τις εκτιμήσεις του, που καταρτίζει το πρόγραμμα της δράσης του, που σημασιολογεί τη ζωή ώστε να μην έχει πλεον ανάγκη από χειραγώγηση και ούτε από τον ίδιο τον δάσκαλο του…

Τελευταίο ο Παπανούτσος εκθέτει το πιο σημαντικό.. Την αγάπη για το παιδί… ”Άφησα τελευταία την κύρια ιδιότητα (ορθότερα την πρώτη αρετή) του δασκάλου… Την αγάπη για το παιδί… Στο παιδί που δεν έιναι δικό του αλλά γίνεται δικό του όταν συνδεθεί με την παιδευτική σχέση.

 Στο παιδί ως παιδί που ως ένα νέο και τρυφερό βλαστάρι που δεν έχει ακόμα ξεδιπλώσει τα φύλλα του αλλά κλείνει μέσα του τόσους θησαυρούς -νοημοσύνης, ευαισθησίας-δραστηριότητας- και περιμένει τη δική του στοργή και φροντίδα για να ανθοβολήσει, να αναπτυχθεί και να ολοκληρωθεί.

 Είναι απίστευτο με πόση αγάπη (ανιδιοτελή, θερμή, αφειδώλευτη) αφοσιώνεται ο αληθινός δάσκαλος στους μαθητές του. Το παιδί που του εμπιστεύτηκαν να διδάξει γίνεται ο άξονας της ζωής του, αυτό της δίνει περιεχόμενο και γίνεται ο άξονας της ζωής του…

Στο δοκίμιο “Πρωτοβουλία και οίστρος … Ιδού το μάθημα¨ αναφέρει χαρακτηριστικά: ” Κατάλαβε το καλά, και κλείσε αυτή την αλήθεια μέσα στην ψυχή σου, ότι η διδασκαλία ανήκει στην κατηγορία των πνευματικών έργων όπου το καλό αποτέλεσμα είναι προϊόν έμπνευσης και δημιουργικού οίστρου.

Με μια λέξη: είναι δημιουργία. Και ο άξιος δάσκαλος: δημιουργός. Αυτό πρέπει να σκέπτεσαι όταν αρχίζεις όχι μόνο μια σειρά μαθημάτων, αλλά και το κάθε μάθημα, κάθε ώρα διδασκαλίας.

Δε θα εργαστείς απάνω σε γνωστές και πολυμεταχειρισμένες, στερεότυπες φόρμες και φόρμουλες (όπως: ο τεχνίτης στα «βάναυσα» έργα), αλλά θα δημιουργήσεις πάντοτε κάτι νέο και πρωτότυπο, κάτι που δεν είχε, δεν μπορούσε να έχει γίνει ως τώρα (όπως ο αληθινός ποιητής στα «ευγενή» έργα του πνεύματος).”
Στο ίδιο δοκίμιο αναφέρει τη προπαρασκευή ενός δασκάλου… Προσπερνάω την  πρώτη που αναφέρεται στον τρόπο οργάνωσης της διδασκαλίας που γίνεται όταν αρχίζει και ξετυλίγεται αβίαστος και παραγωγικός ο ευρετικός διάλογος (όπως τον ονομάζει)με τους μαθητές μας κατά τη διερεύνηση ενός θέματος και συζήτηση των αποριών…

Πηγαίνω στη δεύτερη προπαρασκευή που θέτει… “Η δεύτερη, η πιο ουσιαστική και η πιο κουραστική, δε γίνεται, δεν μπορεί να γίνει την παραμονή της διδασκαλίας σου, αλλά κρατάει χρόνια πολλά, όσα θα διαρκέσει η επαγγελματική σου ζωή.

Πρέπει να κατακτήσεις εις βάθος την «ύλη» που θα διδάξεις, με τη συστηματική και αδιάκοπη μελέτη και οικείωση της μεθόδου και των πορισμάτων της αντίστοιχης επιστήμης.

 Ο αείμνηστος Δάσκαλος Ευάγγελος Παπανούτσος είχε δώσει στο βιβλίο του “Δρόμοι ζωής “την ουσία του δασκάλου…
Πηγή: fresheducation.gr

Παιδιά στη Ζάμπια βλέπουν για πρώτη φορά καθαρό νερό. Οι αντιδράσεις τους είναι συγκλονιστικές!

Φανταστείτε να είστε παιδί και κάθε μέρα πριν το σχολείο να πρέπει να διανύετε μια απόσταση δύο μιλίων για να προμηθεύετε με πόσιμο νερό την οικογένειά σας! Όσο παράξενο και αν ακούγεται αυτό, τα περισσότερα παιδιά στη Ζάμπια το κάνουν μέχρι και τρεις φορές την ημέρα. Παρακολουθήστε τώρα στο βίντεο τις αντιδράσεις αυτών των παιδιών όταν στο χωριό τους για πρώτη φορά φτάνει καθαρό, πόσιμο νερό! Μετά το βίντεο θα πρέπει να νιώσετε ευτυχισμένοι που έχετε τουλάχιστον στέγη, τρεχούμενο νερό και τρόφιμα στο ψυγείο σας.

Ένα συριανό προικοσύμφωνο του 17ου αιώνα

Έν ετει 1675, εν μηνί Ιανουαρίου ημέρα δέκατη (10), έν Σύρω εν όνόματι τής 'Αγίας Τριάδος Κόκκινης προστάτιδος τής νήσου.

Προικοσύμφωνου τής πρώτης μου κόρης καί τής θυγατρός τοΰ Κωστάκη τής Σμαράγδας καί τής μακαρίτιασας τής γυναικός μου Πιπινίτσας, ήτις θά πάρει νόμιμον σύζυγον τόν Ντεμογιαννάκη τοΰ Κωσταντάκη καί τής Πιπίτσας Πηνελόπης Βαρβαρίτσας.

Καί έγώ ή μακαρίτισσα ή γυναίκα μου Πιπινίτσα δίδομεν τήν συγκατάθεσίν μας εις τό νά πάρει ή κόρη μας Κατή νόμιμον σύζυγον καί νά τόν έχει νά τόν νέμεται μέρα καί νύχτα τόν Ντεμογιαννάκη Μανωλάκην τοΰ Κωνσταντάκη καί τής Πιπινίτσας Βαρβαρίτσης.

Έν πρώτοις δίδομεν άπό τά φύλλα τής καρδιάς μας τήν ευχή νά τρισευτυχήσουν καί νά πολυχρονίσουν.

Δεύτερον δέ τέσσαρα εικονίσματα τό πρώτον εις ξύλον δυνατόν καί χονδρόν δύο δάκτυλα καί τ' άλλα εις αχιβάδα.

Δύο τσουκάλια κάστρινα τής μακαρίτισσας τής γιαγιάς μου.

Τό αμελέτητο μέ δυο χέρια γερό παστρικό καί άπιαστο.

Τρεις βελόνες τής κάλτσας.

Ενα στρώμα μπαλωμένο τής μακαρίτισσας τής γιαγιάς μου από καλαμόφυλλο, ένα λύχνο χωματένιο κι’ άλλον ένα άπό τενεκέ.

Μια ψαράγκα (χωράφι) ίσα μέ μιά κυλίστρα τοΰ γάιδαρου.

Πέντε παράδες καί τρία άσπρα.

Μαζύ μέ αύτά τούς κάνομεν τους πρώτους νοικοκυραίους τής Σύρου.

’Ακόμη δέ καί αυτά : Δύο κότες ένα πετεινό ένα κόσκινο κουκιά ένα μερμιτζέλι σπιτίσια μακαρόνια καί σαράντα καπόνια κρεμμύδια.

“Ολα αύτά νά τά κάνουν θάλασσα, νά τρών καί νά πίνουν όλο τό οκταήμερον γαμβρός καί νύφη κί’ ολο τό συμπεθεριό. Εις δέ τόν γαμβρόν τήν Κατή μέ τά ούλα της.

Ό πεθερός

Κωστάκης τής Σμαράγδας

 ~ Από το βιβλίο «χιουμοριστική ανθολογία» τόμος 3ος εκδόσεις Δρακόπουλος (1962). 

Είχα έναν μαύρο σκύλο, τον έλεγαν κατάθλιψη (Greek Subs)

Ένα συγκινητικό βίντεο για την κατάθλιψη από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας.

Στη χειρότερη μορφή της, η κατάθλιψη μπορεί να είναι μία τρομακτική και εξουθενωτική κατάσταση. Εκατομμύρια άνθρωπο στον κόσμο ζουν με κατάθλιψη. Πολλά άτομα και οι οικογένειές τους φοβούνται να μιλήσουν για αυτό που περνούν και δεν ξέρουν που να απευθυνθούν για βοήθεια. Όμως η κατάθλιψη προλαμβάνεται και θεραπεύεται σε μεγάλο βαθμό. Η αναγνώριση της κατάθλιψης και η αναζήτηση βοήθειας είναι το πρώτο και πιο σημαντικό βήμα προς την ανάρρωση.

Σε συνεργασία με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (World Health Organisation / WHO), ο συγγραφέας και εικονογράφος Matthew Johnstone λέει μία ιστορία για το πώς αντιμετωπίζεται ο "μαύρος σκύλος της κατάθλιψης". Η φράση "Μαύρος Σκύλος" έγινε γνωστή από τον Ουίνστον Τσόρτσιλ που τη χρησιμοποιούσε, όταν ήθελε να περιγράψει τις μαύρες περιόδους κατάθλιψης, που βίωνε για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του. Ο Ουίνστον Τσόρτσιλ έπασχε από μανιοκατάθλιψη.

First World Problems Anthem

Το βίντεο 60 δευτερολέπτων που αποδεικνύει ότι όλα αυτά που θεωρούμε προβλήματα δεν είναι καν προβλήματα!

Όταν βλέπεις τα παιδιά που ζουν σε άθλιες συνθήκες στις χώρες του Τρίτου Κόσμου να διαβάζουν τα προβλήματα που εμείς θεωρούμε σημαντικά, αναθεωρείς πολλά για όσα πίστευες μέχρι σήμερα.

Στο βίντεο που δημοσίευσε η οργάνωση WATERisLIF εμφανίζονται παιδιά και ενήλικες από χώρες της Αφρικής να διαβάζουν πραγματικά προβλήματα συνανθρώπων μας από αναπτυγμένες χώρες όπως αυτά αναρτήθηκαν στο hashtag # FirstWorldProblems.

Είναι σοκαριστικό να ακούς από το στόμα παιδιού που δεν έχει καθαρό, πόσιμο νερό ότι ένας συνομήλικος του στην Ευρώπη εκνευρίζεται γιατί όταν πηγαίνει στο μπάνιο ξεχνάει το κινητό του.

Άλλα «μεγάλα» προβλήματα του αναπτυγμένου κόσμου:

• Μισώ όταν το καλώδιο του φορτιστή μου δεν φτάνει μέχρι το κρεβάτι
• Μισώ όταν τα δερμάτινα καθίσματα μου δεν είναι θερμαινόμενα
• Όταν πηγαίνω στο μπάνιο και ξεχνάω το κινητό μου
• Όταν ξεχνάω τα ρούχα μου στο πλυντήριο και αρχίζουν να μυρίζουν.
• Μισώ που το σπίτι μου είναι τόσο μεγάλο. Χρειάζομαι δυο ρούτερς για να έχω παντού Ίντερνετ.
• Όταν η τσίχλα με άρωμα μέντας κάνει το κρύο νερό να φαίνεται παγωμένο
• Όταν πρέπει να γράψω μια επιταγή στην υπηρέτρια αλλά ξεχνάω το επώνυμο της
• Που δεν μπορώ να περπατήσω και να γράψω μηνύματα ταυτόχρονα
• Όταν ξεχνάω τον φορτιστή μου στο κάτω όροφο
• Μισώ που οι γείτονες μου κλειδώνουν το ασύρματο ίντερνετ
• Μισώ όταν τους λέω ότι δεν θέλω πίκλες και αυτοί πάντα μου βάζουν.

Μήπως τελικά τα μεγάλα και τρομακτικά προβλήματα μας, δεν είναι καν προβλήματα;

Εκπαιδευτική… επανάσταση - Καταργούνται τα μαθήματα στη Φινλανδία - See more at: http://ingossip.gr/?q=post%2F%CE%B5%CE%BA%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE%E2%80%A6-%CE%B5%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%8D%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%B1-%CE%BC%CE%B1%CE%B8%CE%AE%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CF%86%CE%B9%CE%BD%CE%BB%CE%B1%CE%BD%CE%B4%CE%AF%CE%B1#sthash.V8Z7Aldj.dpuf

Χώρα – πρότυπο στον χώρο της εκπαίδευσης παγκοσμίως, με μαθητές «σαΐνια» που παραδοσιακά ... ...διαπρέπουν στους διεθνής διαγωνισμούς, η Φινλανδία προετοιμάζει το έδαφος για μια πραγματικά ριζοσπαστική μεταρρύθμιση που θα αλλάξει συθέμελα το πρόγραμμα, τον τρόπο αλλά και την ίδια την ουσία της διδασκαλίας στα σχολεία της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.

 

Τα παραδοσιακά μαθήματα – γνωστικά αντικείμενα (όπως είναι για παράδειγμα τα Μαθηματικά, η Ιστορία, η Γεωγραφία, οι ξένες γλώσσες κλπ.) παραμερίζονται, και στη θέση τους μπαίνει η διδασκαλία διαθεματικών (cross-subject) «φαινομένων» που απαιτούν συνδυαστικές γνώσεις και συνδέονται πιο άμεσα με την καθημερινότητα των παιδιών.
Για παράδειγμα, οι λίγο πιο μεγάλοι σε ηλικία μαθητές θα μπορούν να διδάσκονται το «φαινόμενο» της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στο πλαίσιο ενός μαθήματος που θα περιλαμβάνει γνώσεις ευρωπαϊκής Ιστορίας, γνώσεις Γεωγραφίας, γνώσεις ξένων γλωσσών αλλά και οικονομικών (για τους πιο προχωρημένους).

 

Παιδιά πιο μικρά σε ηλικία από την άλλη, θα μπορούν να συμμετέχουν σε «φαινόμενα» όπως είναι οι «υπηρεσίες καφετέριας», στο πλαίσιο των οποίων θα καλούνται να λειτουργούν ως «υπάλληλοι» και να «ακονίζουν» τις δεξιότητές τους στα Μαθηματικά, στην επικοινωνία με τους άλλους, στις ξένες γλώσσες (αν το σενάριο προβλέπει την εξυπηρέτηση ενός πελάτη από το εξωτερικό) κ.α.

 

Όλα αυτά βέβαια προϋποθέτουν παράλληλα σημαντικές αλλαγές και στον τρόπο διάρθρωσης της αίθουσας διδασκαλίας, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο για τη δημιουργία ολιγάριθμων τμημάτων με μαθητές που δεν θα κάθονται πια σε θρανία αλλά μπροστά στον δάσκαλο – καθηγητή που θα αλληλεπιδρούν μαζί του και μεταξύ τους, με στόχο την επίλυση ενός προβλήματος ή τη λύση ενός γρίφου.

 

Σχολεία στο Ελσίνκι έχουν ήδη εισαγάγει δοκιμαστικά στο πρόγραμμά τους τη διδασκαλία διαθεματικών «φαινομένων» στα οποία αφιερώνουν ορισμένες χρονικές περιόδους μία ή δύο φορές σε κάθε σχολικό έτος.

Η εμπειρία μιας Ελληνίδας δασκάλας σε σχολείο της Δανίας

 Μια Ελληνίδα δασκάλα είχε την ευκαιρία να ζήσει από κοντά μια τυπική ημέρα σε σχολείο της Δανίας. Ακολουθούν οι περιγραφές της δασκάλας για τον τρόπο διδασκαλίας σε παιδιά Α και Β Δημοτικού καθώς παράθεση σχετικών φωτογραφιών από τους χώρους του σχολείου. Θα ξεκινήσω να σας μιλάω για το ταξίδι μου σήμερα… Και αρχικά θα μιλήσω για το σχολείο εκεί. Δε θα αναφερθώ στο εποπτικό υλικό που έχει κάθε αίθουσα ούτε στην τεράστια βιβλιοθήκη και όλα αυτα που είδα και ετριβα τα ματια μου…. Κάθε μέρα λοιπόν 8 παρά 5 ήμουν στο σχολείο. Κυρίως βρισκόμουν στη 4η τάξη οπου τη δασκάλα την είχα γνωρισει τον Απρίλη όταν ειχε ερθει αυτη στην Κρητη… Μάθημα λοιπόν στην δευτέρα δημοτικού…. 8 η ωρα το πρωί και είμαι σε ένα χωρο του σχολείου με πολλά πολλά παιδιά. Τα δευτεράκια και τα πρωτάκια κάθονται άλλα κάτω και άλλα ειναι ξαπλωμένα.Κρατάνε χνουδωτά αρκουδάκια και μαξιλαράκια. Μια δασκάλα διαβάζει ένα παραμύθι. Κάθε μέρα ένας δάσκαλος διαβάζει στα παιδιά και απο ένα παραμύθι… Ετσι ξεκινάει η μερα των παιδιών εκεί… Δεν υπάρχει κανένα άγχος για την ύλη. Μπαινουμε σε τάξη. Τα μικρά μαζί με τη δασκάλα παίζουν ένα παιχνίδι για να είναι έτοιμα τα αυτακια, τα μάτια, και η γλώσσα να μάθουν καινούρια πράγματα. Εκεινη τη μερα είχαν να διδαχθούν κάτι αντίστοιχο τα δικα μας στρ μπρ, τζ κτλ. (εμας τα μαθαινουν στην πρωτη ) Ελεγε τη λεξη η δασκάλα, συλλάβιζε ένα παιδι τη λέξη και ολα μαζί την εγραφαν. Αυτό κράτησε ενα 12 λεπτο. Μετα βλέπω τα παιδια να βγαίνουν έξω. Η συνάδελφος μου είπε πως βγήκαν ένα μικρό διάλειμμα γιατί ήταν πολλές οι νέες πληροφορίες και πρέπει να ξεκουραστούν… Μετά το 5 λεπτο διάλειμμα τα παιδιά πηραν το καθένα απο ένα βιβλίο (πάνω 60 είχε η αίθουσα) και άρχισε να διαβάζει όπου ήθελε.. Είδα παιδιά κάτω απο θρανία, κάτω απο καρέκλες, σε γωνιές κρυμμένα πίσω απο παραβάν, στη δίπλα αίθουσα που ειναι γεμάτη καναπέδες…ένα πάνω σε μια καρέκλα ορθιο να στηρίζει το βιβλιο στην ντουλάπα. Όποιο δεν ήθελε να διαβάσει άλλο μπορούσε να παίξει γιατί στην αίθουσα υπήρχαν καλάθια με παιχνίδια!!! Έτσι τέλειωσε το πρώτο δίωρο στην τάξη αυτή. Ειχαν 2 ωρες Γλώσσα όπως και στην Ελλάδα. Κανένα άγχος καμία πίεση…Παιχνίδι και διασκέδαση…Η υλη δεν είναι τοση οση στην πατριδας μας. Είδα σε βιβλία μαθηματικών της Στ τάξης πράγματα που εμενα φετος τα εμαθαν τα παιδια στην Γ. Και ειδα ποσο χαρουμενα είναι τα παιδια εκει…. Αν εγω έβγαζα τα παιδιά κάθε μέρα έξω για να ξεκουραστούν θα έλεγαν “Δε της φτάνει που ολο καθεται κανει και παραπανω διάλειμμα…. Η βιβλιοθήκη!!! Πρώτη μέρα στο σχολείο της Δανίας. Τα παιδιά μία φορά την εβδομάδα έχουν μάθημα στη βιβλιοθήκη. Πρέπει να διαλέξουν ένα βιβλίο για να πάρουν στο σπίτι και ένα για να έχουν στο σχολείο.. Ρίξτε μια ματιά….Δε φωτογράφισα όλη τη βιβλιοθήκη, ούτε όλους τους υπολογιστές, εκτυπωτές που υπήρχαν εκεί…. 

Τα μικρά κι ασήμαντα

Κι αν λογαριάζεις τη ζωή σου μικρή κι ασήμαντη, τούτο να θυμάσαι μόνο. Πώς όλα τα πράγματα έχουν σημασία. Κάθε μας σκέψη, κάθε μας λέξη και κάθε μας κίνηση έχει σημασία.

Μάθαμε να μετράμε την αξία μας με τα μεγάλα κατορθώματα. Τις γενναίες πράξεις, τα σπουδαία λόγια, τα πολλά πτυχία, τα μεγάλα ταξίδια και τα μεγάλα πορτοφόλια. Σε κάθε άλλη περίπτωση νιώθουμε μικροί κι ασήμαντοι. Σε κάθε άλλη περίπτωση αισθανόμαστε μηδαμινοί κι αδιάφοροι.

Κι όμως αυτά που δεν φαίνονται, τα μικρά κι ασήμαντα είναι που κάνουν τη διαφορά. Αυτά που δεν θα ακουστούν ποτέ προς τα έξω, αυτά που δεν θα τα παρατηρήσει ποτέ κανείς.

Τα ψιχουλάκια που θα ρίξεις στο μπαλκόνι για τα σπουργιτάκια, το νεράκι που θα βάλεις στο πεζοδρόμιο για τα διψασμένα ζωάκια, τη σειρά που θα παραχωρήσεις στο ταμείο του σούπερ μάρκετ, την υπομονή που θα κάνεις στο μποτιλιάρισμα.

Όλα αυτά για τα οποία κανένας δεν θα σου πει ένα μεγάλο μπράβο κι ούτε θα σε επαινέσει ποτέ στους άλλους.

Η αγάπη που θα βάλεις στο φαγητό, η ψυχή που θα βάλεις σε ένα τραγούδι. Η καλή κουβέντα που θα πεις σε έναν φίλο, ο θυμός που θα ξεχάσεις το βράδυ. Η έμπνευση που θα βάλεις σε ένα ανέκδοτο και το κλάμα που θα ρίξεις με ένα φιλμάκι.

Κάθε μικρή μας ταπεινή στιγμή, αντηχεί στα πέρατα του κόσμου κι όσο πιο ασήμαντη κι ανόητη φαντάζει στα μάτια μας, τόσο πιο μακριά εκείνη ταξιδεύει στ’ αστέρια.

Να χαμογελάς, γιατί όλα έχουν σημασία κι ανυπολόγιστη αξία.

Χριστίνα Ανδρομέδα, 30/03/2015

Μερικές φορές και η “έκθεση” τα βρίσκει σκούρα με τους μαθητές

Δολοφονώντας την έμπνευση 

Η έκθεση τα είχε βρει σκούρα μαζί της,αφού ήταν ένα πληθωρικό πλάσμα, με γραφή που δεν είχε μπει ποτέ σε καλούπια εκθεσιακά, αλλά πέταγε ελεύθερη και ασύδοτη σε λογοτεχνικά και φιλοσοφικά μονοπάτια. H Γεωργία ήταν μαθήτριά μου τον πρώτο καιρό που δίδασκα σε κάποιο αθηναϊκό φροντιστήριο. Την παρέλαβα “αποτυχούσα” στις πανελλήνιες, λόγω της έκθεσης, και την βοήθησα να περάσει στη Φιλοσοφική. Τι συνέβαινε λοιπόν με τη Γεωργία; Ποια ήταν η δυσκολία της στην έκθεση; Μάλλον το αντίθετο συνέβαινε. Η έκθεση τα είχε βρει σκούρα μαζί της,αφού ήταν ένα πληθωρικό πλάσμα, με γραφή που δεν είχε μπει ποτέ σε καλούπια εκθεσιακά, αλλά πέταγε ελεύθερη και ασύδοτη σε λογοτεχνικά και φιλοσοφικά μονοπάτια. Είδα κι έπαθα να την καλουπώσω και στο τέλος τα κατάφερα. Υπέταξα τις εκφραστικές της δυνατότητες στις απαιτήσεις των εξετάσεων, την έμαθα να λειαίνει τις γωνίες των απόψεών της, να δομεί το λόγο της κατά τα πρότυπα των έγκριτων δοκιμιογράφων και τα κατάφερα να… σκοτώσω κάθε ζωντανή πνοή μέσα στη γραφή της. Έτσι, η επιστήμη της φιλολογίας κέρδισε μια άξια θεραπαινίδα, αλλά ίσως έχασε η λογοτεχνία ένα πολλά υποσχόμενο φυντανάκι. Και η ίδια δεν μου χαρίστηκε. Σε ευχαριστήριο γράμμα της, μαζί με τις θερμές ευχαριστίες μου έβαλε και το “καρφάκι”: Δεν είχε πια έμπνευση να γράψει. Το πήρα κάπως ελαφριά τότε και την πείραξα με την ίδια νεανική αναίδεια, άλλωστε λίγα χρόνια μας χώριζαν. Στην πορεία όμως, αυτό το ατίθασο πλάσμα στοίχειωσε τις τάξεις που δίδασκα έκθεση και δεν με άφηνε να επιδοθώ απερίσπαστη στο θεάρεστο έργο μου, του καλουπώματος. Πάντα προσπαθούσα να κόβω λιγότερα ζωτικά στοιχεία του λόγου των μαθητών μου, για να τους προσαρμόσω στην προκρούστεια κλίνη της μεθοδολογίας μου. Έμαθα σιγά σιγά να επιτρέπω στη δική τους σκέψη, στο δικό τους λόγο, στη δική τους δομή, να ανθίζουν και όπου αυτό δεν ήταν συμβατό με τις προδιαγραφές των εξετάσεων, τουλάχιστον είχα τύψεις για το…αίμα που έρρεε. Άραγε πού να βρίσκεται τώρα η Γεωργία; Ξαναβρήκε την έμπνευσή της; Κατάφερε έστω να προφυλάξει τους δικούς της μαθητές από το ίδιο έγκλημα;

 http://thrania.blogspot.gr/search?updated-max=2010-12-05T12:46:00-08:00&max-results=7&start=30&by-date=false

Πότε επιτέλους το σχολείο θα επιβραβεύσει την προσπάθεια;

Από το Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

Το κουδούνι μόλις είχε χτυπήσει για διάλειμμα. Ο Αντώνης στο προτελευταίο θρανίο, συνέχισε να κάθετε στη θέση του στηρίζοντας το κεφάλι του στις δύο του παλάμες.

Λίγο πριν είχε παραδώσει το διαγώνισμα στον καθηγητή του. Φαινόταν στενοχωρημένος. Απογοητευμένος, θα μπορούσε να πει κάποιος. Περίμενε να τα πάει καλύτερα γιατί όλο το προηγούμενο διάστημα είχε προσπαθήσει πάρα πολύ. Δεν ήταν ψέματα. Είχε ξεπεράσει τις δυνάμεις του αλλά το αποτέλεσμα δεν το αποδείκνυε.

Ποιος θα μπορούσε να πιστέψει ότι προσπάθησε πάρα πολύ αλλά δεν τα κατάφερε; Ο καθηγητής του; Οι γονείς; Οι φίλοι του; Κανένας! Αφού, ακόμα κι ο ίδιος άρχισε να αμφιβάλει για τον εαυτό του στο κατά πόσο προσπαθούσε πραγματικά ή όχι. Όμως, από την άλλη, ήξερε ότι είχε βάλει τα δυνατά του στ’ αλήθεια, που να πάρει η ευχή.

Προσπάθησε, όλο το προηγούμενο διάστημα, να συγκεντρωθεί στο διάβασμά του. Απόφευγε, όταν ήταν στο σπίτι, να συναντιέται με τον πατέρα του. Δεν άντεχε να βλέπει εκείνη τη θλίψη που είχε κατασκηνώσει στα μάτια του από τότε που απέλυσαν τη μητέρα του από τη δουλειά της.

«Δε με πειράζει που θα σταματήσω τα μαθήματα κιθάρας. Μπορώ να μαθαίνω και από το ίντερνετ», του είχε πει όταν τον άκουσε να λέει στη μητέρα του ότι πλέον δεν «βγαίνουν» και θα πρέπει να κάνουν περικοπές.

«Ίσως χρειαστεί να διακόψουμε και το ίντερνετ», του απάντησε εκείνος με έναν αναστεναγμό που έβγαινε από τα βάθη της ψυχής του.

«Έλα Αντώνη. Δεν θα βγεις διάλειμμα;», του είπε ο καθηγητής του διακόπτοντας απότομα τις σκέψεις του.

Προχωρώντας στο διάδρομο και κατεβαίνοντας τα σκαλιά θυμήθηκε ένα απόγευμα πριν από μερικές βδομάδες.

Καθόταν στο γραφείο του και διάβαζε όταν κάποια στιγμή σηκώθηκε να ανάψει το φως. Διαπίστωσε ότι η λάμπα δεν άναβε.

«Κάηκε η λάμπα», σκέφτηκε και κατευθύνθηκε προς το ντουλάπι της κουζίνας για να βρει μια καινούργια και να την αλλάξει. Προσπάθησε να ανάψει το φως της κουζίνας αλλά και πάλι η λάμπα δεν άναβε. Δοκίμασε και στα υπόλοιπα δωμάτια και το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο. Άνοιξε το ψυγείο και είδε πως δε λειτουργούσε. Βγήκε στο μπαλκόνι και βρήκε τη μητέρα του να καπνίζει σκεφτική.

«Μάνα, μάλλον έχουμε διακοπή ρεύματος», της είπε, «Πότε θα φτιάξουν άραγε τη βλάβη; Έχω πολύ διάβασμα για αύριο», συνέχισε.

«Δεν είναι βλάβη Αντώνη μου. Μας έκοψε η ΔΕΗ το ρεύμα επειδή δεν είχαμε να το πληρώσουμε», του απάντησε εκείνη.

Αυτά και πολλά άλλα σκεφτόταν εδώ και πολύ καιρό ο Αντώνης. Βαρύ φορτίο για τους μικρούς του ώμους. Δύσκολες σκέψεις για το άγουρο μυαλό του. Προσπαθούσε να τις διώχνει από το νου του αλλά εκείνες επέστρεφαν όπως οι μέλισσες στα λουλούδια. Έπειθε τον εαυτό του πως πρέπει να συγκεντρώνεται στα βιβλία του και τις υποχρεώσεις του. Περισσότερη ώρα του έπαιρνε, πολλές φορές, η προσπάθεια παρά η ενασχόληση με τα μαθήματα.

Οι σχολικές ώρες περνούσαν χωρίς χαρά. Τα διαλείμματα χωρίς ούτε μία καραμέλα.

«Το δεξί σου παπούτσι σχίστηκε», του είπε ο φίλος του ο Γιάννης που τον περίμενε στο προαύλιο. Ο Γιάννης ήταν ο κολλητός του Αντώνη. Περνούσαν πάνω-κάτω τον ίδιο οικονομικό γολγοθά.

«Έχει σχιστεί εδώ και δύο βδομάδες. Το κρατάω κρυφό από τους δικούς μου. Πώς να μου πάρουν καινούργια; Περιμένω να έρθουν τα γενέθλιά μου μήπως και μου πάρει ο νονός μου», του απάντησε ο Αντώνης.

Το κουδούνι χτύπησε για μέσα και διέκοψε τη συζήτηση των παιδιών.

Στο γραφείο των διδασκόντων, δύο καθηγητές στο κενό τους είχαν πιάσει κουβέντα. Ο ένας κρατούσε στα χέρια του το διαγώνισμα του Αντώνη.

«Δεν τα πήγε καλά ο Αντώνης στο διαγώνισμα αν και περίμενα το αντίθετο. Προσπαθεί πολύ από την αρχή της χρονιάς όμως κάποιες φορές βυθίζεται στις σκέψεις του. Σαν κάτι να τον τρώει!».

«Εφηβεία συνάδελφε μην το ψάχνεις. Δεν έχουν το μυαλό τους στα μαθήματα. Βλέπεις, τα παιδιά που θέλουν να προχωρήσουν στρώνονται και διαβάζουν».

«Δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα. Δεν μπορείς να ξέρεις τι προβλήματα αντιμετωπίζουν στα σπίτια τους και πόσο τα επηρεάζουν. Το θέμα είναι ότι εγώ πρέπει να βάλω έναν βαθμό στο διαγώνισμα και στο τετράμηνο που ξέρω ότι δεν ανταποκρίνεται στην προσπάθεια του παιδιού αλλά στο αποτέλεσμα μιας εξέτασης».

«Ναι αλλά το αποτέλεσμα μετράει. Τι να την κάνεις την προσπάθεια αν δεν έχει αποτέλεσμα;»

«Τι να την κάνεις; Να την επιβραβεύσεις. Αυτό να την κάνεις. Αλλά βλέπεις ο νόμος δεν το προβλέπει».

«Και καλά κάνει. Στις πανελλήνιες, αυτό που μετράει είναι το αποτέλεσμα και όχι η προσπάθεια μόνο».

«Το σχολείο όμως θα πρέπει να επιβραβεύει κυρίως την προσπάθεια γιατί έτσι αποκτούν τα παιδιά αυτοεκτίμηση, αυτοσεβασμό και αυτοπεποίθηση. Αν στέκεται μόνο στο αποτέλεσμα δημιουργεί στα παιδιά άγχος και ενοχές. Άσε που τα χωρίζει σε άριστους και άχρηστους».

«Μα οι κοινωνίες τους χρειάζονται τους άριστους. Αυτοί θα διοικήσουν, αυτοί θα κυβερνήσουν».

«Αν είναι έτσι συνάδελφε να μου λείπει, γιατί τότε για την κατάσταση που βιώνουμε ευθύνονται οι άριστοι που λες. Εγώ θέλω ένα σχολείο στο οποίο θα έρχονται οι μαθητές με χαρά και όχι με το φόβο να μην πάρουν απουσία και μείνουν στην ίδια τάξη. Να έρχονται για τη μαγεία της γνώσης και επειδή θα τους δίνεται η δυνατότητα να αναπτύξουν τα ταλέντα τους και τις ανησυχίες τους και όχι για να πάρουν ένα χαρτί αποφοίτησης».

«Πολύ ρομαντικός είσαι συνάδελφε. Τόσα χρόνια στο σχολείο, δεν κατάλαβες ότι αυτό που λες δεν μπορεί να γίνει;»

«Γιατί δεν μπορεί; Δεν μπορεί η κοινωνία μας να εξασφαλίσει τους ίδιους όρους μάθησης για όλα τα παιδιά;»

«Όχι δεν μπορεί».

«Ε τότε συνάδελφε να τη βράσω μια τέτοια κοινωνία. Αν η κοινωνία έχει πρόβλημα να την αλλάξουμε. Από αύριο κιόλας. Αυτό λέω εγώ».

Ο ερχομός ενός γονιού που ήρθε να δικαιολογήσει κάποιες απουσίες διέκοψε απότομα την κουβέντα…

“Κάθισε παιδί μου να διαβάσεις”. 9 τρόποι να πείσετε το παιδί σας.

“Θα τα κάνω αργότερα”, “δεν μας έβαλε τίποτα”, “θα πάμε εκδρομή”, “τα ξέρω”.  Οι πιο συνηθισμένες δικαιολογίες για να αποφύγει το παιδί να μελετήσει.  Υπάρχει τρόπος να τις ξεπεράσουμε;

Όλοι οι γονείς θα ήθελαν να υπάρχει ένας μαγικός τρόπος να ενθαρρύνουν το παιδί να μελετήσει στο σπίτι. Δυστυχώς, δεν υπάρχει μαγικό ραβδάκι γι αυτό. Υπάρχουν όμως κάποιες μέθοδοι που βοηθούν το παιδί να αναπτύξει και να διατηρήσει ένα πρόγραμμα μελέτης. Για κάποιους γονείς, αυτό μπορεί να σημαίνει ότι πρέπει και οι ίδιοι να αλλάξουν τη δική τους στάση απέναντι στη μελέτη και στον τρόπο που παρακινούν ή όχι το παιδί να μελετήσει.

1. Κατανοήστε τα πλεονεκτήματα της μελέτης στο σπίτι: αν εσείς δεν πιστεύετε ότι έχει σημασία το παιδί να διαβάζει στο σπίτι, θα είναι πολύ δύσκολο να πείσετε το παιδί να κάνει τις εργασίες του.

• Η μελέτη στο σπίτι ενισχύει αυτά που διδάχτηκε το παιδί στο σχολείο και δίνει ευκαιρίες περισσότερης εξάσκησης.
• Πολλές φορές η μελέτη στο σπίτι διδάσκει επιπλέον δεξιότητες που το παιδί δεν διδάχτηκε στο σχολείο λόγω έλλειψης χρόνου ή υλικών.
• Με τη μελέτη στο σπίτι το παιδί μαθαίνει να είναι συνεπές, υπεύθυνο, να οργανώνει το χρόνο και το χώρο του και να συγκεντρώνεται.
  2. Συμφιλιωθείτε με το γεγονός ότι τα περισσότερα παιδιά δεν αγαπούν τη μελέτη στο σπίτι: όταν υπάρχουν αμέτρητα άλλα πράγματα που μπορούν να κάνουν, είναι δύσκολο να κάνετε τη μελέτη ελκυστική, άρα σταματήστε να προσπαθείτε γι αυτό. Αυτό δεν σημαίνει ότι εγκαταλείπετε την προσπάθεια. Σημαίνει ότι πρέπει η προσέγγιση και οι απαιτήσεις σας να βασίζονται στο ότι στα περισσότερα παιδιά δεν αρέσει να μελετούν.
  3. Βοηθήστε το παιδί, μη το αναγκάζετε: Μπορείτε να φωνάξετε να παρακαλέσετε, να απειλήσετε, να δωροδοκήσετε, να χοροπηδήσετε πάνω-κάτω και να κάνετε τούμπες στον αέρα, αλλά καμιά από αυτές τις εξουθενωτικές συμπεριφορές δεν θα πείσουν το παιδί να καθίσει να διαβάσει. Ναι, μπορεί να αντιδράσουν προσωρινά στις απειλές αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι το παιδί και την επόμενη μέρα θα μελετήσει γιατί έχει καταλάβει κάτι. Θα πρέπει να επαναλάβετε τις απειλές ή ό,τι άλλο κάνατε την προηγούμενη. Αντίθετα, προσπαθήστε να διευκολύνετε τη διαδικασία της μελέτης, όσο είναι δυνατό.
• Καθιερώστε έναν χώρο ήσυχο και με καλό φωτισμό για να μελετά το παιδί. Καλό είναι να βρίσκεται μακριά από τον υπολογιστή ή την τηλεόραση ή, αν αυτό δεν γίνεται, οι συσκευές να είναι κλειστές.
• Βεβαιωθείτε ότι το παιδί έχει ό,τι χρειάζεται για να διαβάσει. Αν χρειάζεται υλικά για κάποιο project, καλό είναι να τα προμηθευτείτε όσο γίνεται νωρίτερα για να αποφύγετε δικαιολογίες του τύπου: «δεν έχω αυτά που χρειάζομαι».
• Ενθαρρύνετε το παιδί να σας κρατά ενήμερους για την πρόοδο της μελέτης και για ό,τι ενδιαφέρον προκύψει από αυτή.
  4. Συζητήστε με το παιδί: στην αρχή κάθε σχολικής χρονιάς, καθίστε με το παιδί, ιδιαίτερα αν αυτό είναι μικρό, και συζητήστε για το πώς σκοπεύει να χειριστεί τη μελέτη στο σπίτι. Έτσι, μπορείτε να θέσετε κανόνες από κοινού, τους οποίους θα χρησιμοποιείτε για να του υπενθυμίσετε ότι ξέφυγε ή για να το επιβραβεύσετε, αν τους ακολούθησε.
• Συναποφασίστε, όσο αυτό είναι δυνατό, την ώρα της μελέτης. Αφήστε το παιδί να αισθανθεί ότι έχει κάποιο έλεγχο, δίνοντας του επιλογές για το πότε θα μελετήσει. Διατηρήστε ένα κάπως σταθερό πρόγραμμα ώστε το παιδί να ξέρει πότε θα διαβάσει.
• Βρείτε αν υπάρχουν μαθήματα που δυσκολεύεται και δείτε πώς θα το βοηθήσετε.
• Καθοδηγήστε το να κάνει πρώτα αυτά που θεωρεί δύσκολα, καθώς θα είναι πιο ξεκούραστο.
• Αφήστε κάποιες περιόδους όπου το παιδί δεν θα διαβάζει καθόλου, όπως την Παρασκευή το βράδυ, ή την Κυριακή.
  5. Χρησιμοποιήστε την επιβράβευση για να βρει το παιδί εσωτερικά κίνητρα: Δίνοντας περισσότερη σημασία στην καλή δουλειά και όχι στην κακή ή στα λάθη, τονώνετε τον ενθουσιασμό του παιδιού και τη θέλησή του να συνεχίσει την προσπάθεια.
• Χρειάζεται προσοχή όταν χρησιμοποιείτε υλικές επιβραβεύσεις για να ολοκληρωθεί η μελέτη. Το παιδί συνηθίζει να συνδέει το τέλος της μελέτης με υλικές απολαβές και όχι με εσωτερική ικανοποίηση ή καλύτερη μάθηση.
• Επιβραβεύστε λεκτικά, αλλά να είστε συγκεκριμένοι. Δηλώστε ότι είστε περήφανοι που το παιδί ήταν οργανωμένο/συγκεντρωμένο κτλ. Είναι σημαντικό να ορίσετε τον ακριβή λόγο που είστε χαρούμενοι ή περήφανοι ώστε το παιδί να ξέρει ποια συμπεριφορά πρέπει να κρατήσει.
• Αγνοήστε την κακή συμπεριφορά: όταν το παιδί δεν ακολουθεί τους κανόνες ή δεν κάνει αυτό που πρέπει, προσπαθήστε να μην φωνάξετε. Πείτε σύντομα αυτό που θέλετε, θυμίστε τη συμφωνία και εκφράστε την απογοήτευσή σας μαζί με την ελπίδα ότι η επόμενη μέρα θα είναι καλύτερη.
• Επιλέξτε απλές εξωτερικές επιβραβεύσεις: μια βόλτα στο πάρκο, ένα παγωτό, να παίξετε μαζί ένα παιχνίδι. Έτσι το παιδί συνδέει την καλή επίδοση με περισσότερη διασκέδαση με την οικογένεια.
  6. Δώστε την ευθύνη στο παιδί: είναι απαραίτητο να μάθει το παιδί ότι οι συνέπειες της μελέτης εξαρτώνται από το παιδί και όχι από εσάς. Με την προϋπόθεση ότι παρέχετε υποστήριξη και ένα δομημένο περιβάλλον και ότι έχετε συμφωνήσει για την ώρα της μελέτης, όποια εργασία δεν έχει ολοκληρωθεί αποτελεί μάθημα για το παιδί για να αναπτύξει υπευθυνότητα. Αυτό δεν σημαίνει ότι αδιαφορείτε τελείως. Σημαίνει ότι συνειδητά αφήνετε το παιδί να μάθει να είναι υπεύθυνο.
  7. Αφήστε το παιδί να υποστεί τις συνέπειες: συνήθως δεν αρέσει στους δασκάλους όταν το παιδί πηγαίνει αδιάβαστο. Αν αρνείται επίμονα να μελετήσει, μην το δικαιολογήσετε την άλλη μέρα στη δασκάλα. Αφήστε να υποστεί τις συνέπειες στην τάξη. Είναι σχεδόν σίγουρο ότι πολύ σύντομα θα αρχίσει να μελετά στο σπίτι.
  8. Προσπαθήστε να συγκρατήσετε την παρόρμηση να κάνετε εσείς τις εργασίες του παιδιού: ό,τι ήταν να κάνετε εσείς στο σχολείο το κάνατε όταν έπρεπε. Τώρα είναι η σειρά του παιδιού. Παρέχετε βοήθεια όπου χρειάζεται, αλλά το παιδί πρέπει να ολοκληρώσει τις εργασίες του. Αν έχει λάθη ή αν δεν έχει τελειώσει κάτι, αυτό δεν έχει αντίκτυπο σε σας. Δεν σας ντροπιάζει, δεν σας ρεζιλεύει. Το λάθος ή η ανολοκλήρωτη εργασία αποτελούν κι αυτά μέρος της γενικότερης μάθησης του παιδιού. Αν γράψετε εσείς την έκθεση και την άλλη μέρα πάρει «μπράβο», αυτό δεν ανήκει στο παιδί, αλλά σε σας και δεν θα έχετε κανένα λόγο να είστε ικανοποιημένοι. Επιπλέον, το παιδί, μόλις έμαθε ότι μπορεί να κερδίζει καλούς βαθμούς χωρίς ιδιαίτερη κούραση και απέφυγε τις αρνητικές συνέπειες στην τάξη. Μαντέψτε ποιος θα γράψει και την επόμενη έκθεση.
  9. «Μελετήστε» κι εσείς την ώρα που μελετά το παιδί: προσπαθήστε να συνδέσετε τις δεξιότητες που μαθαίνει το παιδί με αυτό που κάνετε ως ενήλικες: αν το παιδί κάνει ανάγνωση, διαβάστε κι εσείς ένα βιβλίο. Αν κάνει μαθηματικά, κοιτάξτε τους λογαριασμούς σας. Είναι φυσικό αυτό να μην μπορεί να γίνει κάθε μέρα, αλλά αποφύγετε την ώρα που μελετά το παιδί, να βλέπετε τηλεόραση ή να ακούτε μουσική.